غم نامه بم

روز 5 دی 1382 که بم لرزید کجا بودید ؟ خبر را کی و کجا و چگونه شنیدید ؟ چه حالی پیدا کردید ؟
بهترین خبری که دوست دارید درباره بم بشنوید چیست ؟ واقعی باشد یا آرزو هم فرقی نمی کند
دو سوال بالا را در سایت الپر خواندم . خواستم از غافله عقب نمانم . اگرچه دیر شروع کردم . اما بعد از یلدابازی وگفتن از خاطرات کودکی ، وقت یادآوری از فاجعه تلخ بم است . ما می گوئیم توی نان یاس قارداشدیلار ( شادی و غم برادرند ) روزی شادیم و روزی دیگر در غم عزیزانی به سوگ می نشینیم
پنجم دی ماه پنج و نیم صبح از جای بلند شده با عجله فراوان آماده شده و سر کار رفتم . در اصل این روز ، روز کاری ام نبود اما چون مسیحی نبودم و خانه ام هم تقریبن نزدیک محل کارم بود و پای پیاده 20 دقیقه تا محل کار فاصله داشت ، سر پرستار از من خواسته بود آن روز سر کار باشم و در عوض نوروز را برایم تعطیل زده بود . خوب من هم از خدام بود که اولین روز از سال نو تعطیل باشم . آن روز سر کار رفتم و چون تعداد کارکنان کم بود و تعداد قابل توجهی از سالخوردگان علاقمند به شرکت در جشنی که تدارک دیده شده بود ، بودند . با عجله تمام شروع به کار کردیم . طبق عادت معمول در هر اتاقی که کار تمام می شد تلویزیون را باز می کردیم تا ساکن اتاق صدائی بشنود . همیشه دلم می سوخت آخر اینها هم حق دارند اول صبحی صدای خنده یا گریه و سلام نوه هایشان را بشنوند . راستش صدای گزارشگران را می شنیدم که در مورد بم حرف می زدند اما من گمان نمی کردم منظورشان بم خودمان است و به خودم می گفتم : جل الخالق این دنیا چقدر کوچک است یک شهر کاشان در ایران است و یکی در فرانسه ، یک شهر ماکو در ایران است و یکی درایالت مکزیکو ، حالا این بمی که ازش صحبت می کنند . کدام ور دنیاست ؟کنجکاو شدم اما از خدا پنهان نیست از شما چه پنهان چون زبان آلمانیم سرخپوستی بود و خودم هم فکرم پیش کارم بود متوجه موضوع نشدم . دوستی گفت : می شنوی در بم زلزله شده است . می گویند مردم زیادی کشته شده اند و قسمت قابل توجهی از شهر ویران شده است . در حالی که تاسف می خوردم پرسیدم : کدام بم ؟ کجاست ؟ نگاهی به من کرد مثل نگاه کردن عاقل بر دیوانه و گفت : مگر در این دنیا چند تا بم وجود دارد ؟ خوب بم شما را می گویم . همان که جز آثار تاریخی است و خانه های بسیار کهنه دارد و شماها خیلی بهش افختار می کنید . همان که بعضی وقتها خرمایش را برایمان می آوری .خدای من راست می گفت همان بمی که خرمایش را از ایران برایشان سوغاتی می آوردم اولین بار که آورده بودم سرپرستار نمی خواست بخورد و می گفت : این رنگش خیلی سیاه است و آدم را بیمار می کند . اما بار دوم که می خواستم به ایران سفر کنم خودش سفارش کرد که خرمای بم را فراموش نکنم . خبر برایم غیرمنتظره نبود . اگر چه به شنیدن این اخبار تلخ عادت کرده بودم ( خرمشهری که خونین شهر شد ، بستانی که دخترانش زنده بگور شدند ، زلزله ، سیل ، و ... ) اما باز دلم لرزید یک دست بشقاب چینی که دستم بود و به سالن می بردم از دستم افتاده و همه خرد شدند . دوستم حالم را فهمید و فوری خاک انداز را آورد و خورده ریزه ها را با کمک هم جمع کردیم . اما کارمان زیاد بود باز فرصتی نداشتم . هنگام ظهر پس از پایان کار سراسیمه به طرف خانه به راه افتادم . خدای من این خیابان اوجو وایردی بوجاغی یوخویدو (چقدر طویل و دراز بود . ) خلاصه به خانه رسیدم . ماجرا در حد یک زلزله معمولی نبود بلکه فاجعه بود . کانالها در مورد این مصیبت سخن می گفتند .
گوینده زنی مبهوت را نشان می داد و می گفت : شوی مرده ، خانه ویران گشته ، طفلکان از دست داده ، بود و نبودش یک شبه برباد رفته ، در دست خود یک شیشه آب ، منتظر بر پشت در ، تا در آرند طفلکش از زیر خاک ، اینجا مادری در سوگ طفلش ، شیون می کند ، آن طرف تر پیرمردی ، بر سر نعش عروس و دخترش ، با صدائی ناتوانتر ، شیون سر می دهد . کودکی با چشم گریان ، سراغ مادرش از خلق می گیرد
...
من آرزو دارم خانه ها چنان ساخته شوند که دیگر هیچ فاجعه ای همانند بم و رودبار و اردبیل و نقاط دیگر دنیا رخ ندهد . آرزو دارم بم و همه شهرهای زلزله دیده و سیل زده و جنگ زده دوباره آباد شوند و دیگر هیچ کجا ویران نشود . من دوست دارم به برادرکشی خاتمه داده شود . من آرزوهای زیادی دارم .