بچه که بودم کتاب را نمی شناختم . دنیای بچه گانه ام در بازی بئش داش و آیاق جیزیغی با مهناز و مهرناز و حکیمه و صنم خلاصه می شد. قصه های شب مادربزرگمان روز شیرین مان را با دلچسبی خاتمه می داد. همراه قهرمانان داستان به خواب شیرین فرو می رفتیم و روزی دیگر به شیرینی آغاز می شد. دنیای کودکی و بازیگوشی تازه داشت حال و رنگ دیگری به خود می گرفت که گفتند : اسم تان را به مدرسه نوشتیم تا بروید و خواندن و نوشتن را یاد بگیرید و باسواد شوید.
لینک در بالاترین
*
۳ نظر:
khili ghashang minevisid.sabke nasretun baram khili jaleb va jadid ast.
لاوسون در جزیره وحشت عالی بود. یاد اون روزها بخیر. تمام کتابهای لاوسون را خونده بودم. بعدش هم ر.اعتمادی اومد و اتوبوس آبی و کفشهای غمگین عشق. روزهای دوشنبه که روز مجله جوانان بود و روزهای پنجشنبه روز مجله زن روز
اتفاقا برای ما که فقط بلد بودیم فارسی حرف بزنیم همیشه توی عالم بچه گی این سوال پیش میومد که این هایی که اهل تبریز و رضاییه هستند چطوری بلدند دو تا زبون را حرف بزنند و اشتباه هم نمیکنند. مادربزرگ خدابیامرزمون هم برای اینکه ما را دست به سر بکنه میگفت اینها ترکی فکر میکنند بعدش همونجو یواشکی تو فکرشون ترجمه اش میکنند
بیست و یکم فوریه روز جهانی زبان مادری بر شما هم مبارک باد
ارسال یک نظر