یادش به خیر ، آن قدیمها هنوز ایمیل و یاهو و
فیس بوک و دوربین فیلمبرداری و تماس ویدیوئی و چه و چه ، هیچ کدام به دنیا نیامده
بودند. نامه و نامه رسان و تمبر و پاکت و مهر باطل در خدمت مان بود و زندگی برای
خودش عالمی داشت. اسفند ماه هر سال ، ماه
تلاش و تکاپو برای خرید کارت پستال های رنگارنگ بود. می توانستیم از هر مغازه ای
تمبر و پاکت و کارت پستال بخزیم . در خانه پشت کارت پستال هایمان را با اشعار
بهاری و نوروزی و فانتزی و غیره تزئین کرده و پاکت را می بستیم و داخل قوطی پست که
سر هر کوچه گذاشته شده بود ، می انداختیم. چند تا کارت پستال هم برای روز مبادا
نگه می داشتیم که اگر کسی برایمان کارت تبریک فرستاد که ما برایش نفرستاده ایم ،
فوری جواب نوشته و بفرستیم.
بجز کارت تبریک نامه نوشتن هم رسم معقول و
پسندیده ای بود.« پس از عرض سلام امیدوارم که حالتان خوب باشد. اگر از احوال ما
جویا باشید الحمدو لله سلامتی حاصل و جای هیچ گونه نگرانی نیست فقط نگرانی از طرف
شماست و ... » اوایل نامه را با این بیت مزین می کردیم
مرکب در قلمدان مثل آب است
خجالت می کشم خطم خراب است
بیت آخر
نامه هم طبق معمول بیت زیر بود
ای نامه که می روی به سویش
از جانب من ببوس رویش
دلمان که برای عزیزانمان تنگ می شد ، نامه اش را
برداشته و می خواندیم.
امروز که کمدم را مرتب می کردم ، چشمم به نامه
هایی افتاد که مرحوم پدر و برادرم برایم نوشته بودند. سپس نامه های مهربان مادرم
که با خط و زبانی ساده و شیرین برایم نوشته بود. از خواندن نامه های مهربان مادرم
سیر و خسته نمی شوم. گوئی روبرویم نشسته و با من حرف می زند. کلمه ها و جمله ها را
درست مثل زبان ترکی ، اما با لغات فارسی ادا می کند. اشکهایی که از چشمانم سرازیر
شده و گونه هایم را خیس می کند ، مرا به خود می آورد. دلم می خواهد باز پستچی زنگ
خانه را به صدا درآورد و بگوید نامه دارید و من با اشتیاق نامه را بگیرم و روی
پاکت را بخوانم و درحالی که در را پشت سرم می بندم با عجله نامه را باز کنم و با
ولع بسیار بخوانم.
دلم می خواهد برای مهربان مادرم نامه ای بنویسم
و اول نامه را با بیت
اگر پروانه بودم می پریدم
سر ساعت به خدمت می رسیدم
حیف که پروانه نیستم پر ندارم
